"Дом памірае тады, калі не бачыць гаспадарскай рукі". Расказваем пра сямейныя каштоўнасці Паўла Кляшча і яго роднае мястэчка ў вёсцы Каменка на Навагрудчыне

Малая радзіма, бацькаўшчына... Напэўна, няма нічога даражэйшага за тое месца, дзе ты нарадзіўся, вырас і зрабіў свае першыя крокі. Час – строгі суддзя. І далёка не кожны з нас можа з радасцю сказаць, што ў бацькоўскім доме яшчэ цепліцца агеньчык. Нашаму герою пашанцавала. Скажу больш, Павел Іванавіч Клешч упэўнены, што ў вокнах бацькоўскага дома ў вёсцы Каменка не памеркне святло. Ён робіць усё, каб ператварыць яго ў маленькі рай для сваіх дзяцей і ўнукаў.

Яркі, маляўнічы, добраўпарадкаваны двор, лазня, возера, дагледжаны агарод, утульны дом з усімі выгодамі... Уважліва агледзелася вакол – справа майстра баіцца. А Павел Іванавіч, сапраўды, майстар на ўсе рукі. Увасобіць усе ідэі і задумкі ў жыццё яму дапамагае не толькі шматгадовы вопыт работы ў будаўнічай сферы, але і надзейны тыл – жонка Галіна, якая гатова падтрымаць мужа заўсёды і ва ўсім. А калі ў сям'і мір, згода і паразуменне – любая справа спорыцца, расказвае novgazeta.by.

Павел Іванавіч і Галіна Аляксандраўна стварылі сям'ю каля 40 гадоў таму. Як і большасць моладзі ў той час, сталі ладзіць сваё жыццё ў горадзе. Старанна працавалі, з часам з'явілася ўласнае жыллё. Сям'я расла і мацнела: нарадзіліся двое сыноў – Павел і Сяргей. Дом, праца, дзеці – клопатаў у мужа з жонкай было хоць адбаўляй. Але ў гэтай чарадзе паўсядзённых спраў яны заўсёды знаходзілі час, каб завітаць на малую радзіму.

– У нашай сям'і было пяцёра дзяцей, я – самы малодшы. Сям'я была вялікая, дружная. У бацькоўскай хаце заўсёды панавалі любоў, падтрымка, паразуменне (так і сваіх дзяцей выхоўвалі), – расказвае Павел Іванавіч. – Хацелася, каб так было заўсёды, але аднойчы надыходзіць такі момант, калі ты прыязджаеш дадому, а на парозе цябе ніхто не сустракае. Мамы рана не стала, баць­ка пайшоў з жыцця 23 гады таму...

Калі бацькоўскі дом пусцее, яго альбо прадаюць, альбо ён становіцца дачай, альбо зарастае бур’яном…

– Дом памірае тады, калі не бачыць гаспадарскай рукі. Гэта страшна. Заўсёды з болем у сэрцы гляджу на апусцелыя дамы, выміраючыя вёскі. Не хачу нават уявіць сабе, што аднойчы такое можа адбыцца і з маёй бацькаўшчынай, – гаворыць Павел Іванавіч. – На шчасце, жыццё ў Каменцы цяпер б'е ключом. Вялікі ўклад у гэта ўносяць такія, як я, пенсіянеры, якія вяртаюцца жыць на малую радзіму.

Актыўна ўладкоўваць бацькоўскі дом (П. Клешч перакананы, што яго ні ў якім разе нельга называць дачай) наш герой стаў 11 гадоў таму, калі пайшоў на пенсію. Перш-найперш ён перарабіў стары хлеў у лазню. А з нараджэннем унукаў – вечнай крыніцы натхнення! – на двары з'явіліся казачныя персанажы, прасторная альтанка, арэлі, дзіцячая майстэрня, басейн, футбольнае поле, домік на дрэве і нават возера.

– Дзяцінства павінна быць яркім і шчаслівым, – упэўнены суразмоўца. – Хочацца, каб у любімых унукаў у жыцці было як мага больш радасных момантаў, каб ім было цікава і камфортна бавіць час у вёсцы, каб яны прыязджалі сюды з задавальненнем.

Стварыць у доме ўтульнасць і камфорт у Паўла Іванавіча і Галіны Аляксандраўны, сапраўды, атрымалася. Умовы ў доме максімальна набліжаны да гарадскіх: падведзены водаправод, ёсць санвузел, камін, з крана заўсёды цячэ гарачая вада (усталяваны кацёл), падключана Zala, у любы момант можна ўвайсці ў сетку Інтэрнэт.

Звярнула ўвагу і на тое, што гаспадары любяць дарыць новае жыццё старым рэчам. На печцы «пырхаюць» рознакаляровыя матылі, на масіўнай аднатоннай шафе «вырасла» яркая аб'ёмная кветка, металічная спінка ложка стала апорай лаўкі, а пластыкавая бутэлька ператварылася ў паштовую скрынку…

– Бацькоўскі дом не пусцее – ён стаў для сям'і тым месцам, дзе ўсе з задавальненнем збіраюцца, – адзначыў Павел Іванавіч. – Сюды часта прыязджаюць і мае сёстры са сваімі сем’ямі. Яны рады, што наш дом напоўнены жыццём.

Оперативные и актуальные новости Гродно и области в нашем Telegram-канале. Подписывайтесь по ссылке!