Таленавіты і апантаны. Арцём Несцярук пра вялікую сям'ю і працу на зямлі. Аб чым марыць прызёр рэспубліканскага конкурса "Студэнт года"?

Таленавіты і апантаны. Арцём Несцярук пра вялікую сям'ю і працу на зямлі. Аб чым марыць прызёр рэспубліканскага конкурса "Студэнт года"?

Новае інтэрв'ю ў праекце "Чаго хоча моладзь?"

“УСЕ ЛЮДЗІ, ШТО ПОБАЧ, – ГЭТА МАЯ КРАІНА, І ЁЙ Я ПАВІНЕН ДЗЯКАВАЦЬ”

Шчыры і з тонкім пачуццём гумару – такі ён, студэнт 4 курса Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта Арцём Несцярук. “Праўду кажу, бо выдумваць лянота”, – жартаўліва папярэджвае хлопец перад інтэрв’ю. І адказы ягоныя насамрэч простыя, як мары і імкненні. Можа падацца, зусім не падыходзіць прызёру рэспубліканскага конкурса “Студэнт года-2019”. Але гэта толькі да той пары, пакуль не ўзгадаеш вядомы выраз – сіла ў прастаце.

20200116163901_IMG_0318.JPG

ЦІ ШКАДУЮ? НЕ!

Спачатку Арцём рыхтаваўся паступаць ва Універсітэт грамадзянскай абароны МНС, але не атрымалася прайсці медыцынскую камісію. Прыйшлося выбіраць іншую прафесію. Бацькі параілі спыніцца на аграрнай справе, маўляў, добрае сельгаспрадпрыемства і заробак дасць, і хату пабудаваць дапаможа. Арцём паслухаўся і цяпер ніколькі не шкадуе.

– Будзеш па полі хадзіць і камандаваць, жартавалі бацька з маці. Толькі падчас вучобы я зразумеў, наколькі аграном каштоўная прафесія і як многа ад яе залежыць у жыцці чалавека, – гаворыць Арцём. – Усвядоміць гэта дапамаглі выкладчыкі. Вельмі рады, што абраў менавіта Гродзенскі аграрны ўніверсітэт. Тут заўсёды падтрымаюць твае самыя смелыя ідэі. Сярод студэнтаў знайшоў шмат аднадумцаў. У нас пастаянна нараджаюцца новыя цікавыя праекты, якія дапамагаюць паглядзець на сябе і свае здольнасці з іншага боку. Гэта клёва!

Вучыцца хлопец добра, хоць часам прапускае заняткі з-за падрыхтоўкі да шматлікіх конкурсаў і творчых выступленняў. З першага курса Арцём удзельнічае амаль ва ўсіх творчых, спартыўных і валанцёрскіх мерапрыемствах універсітэта. З задавальненнем гуляе ў зборнай камандзе КВН. Як усё паспяваць? Арцём мае свой сакрэт. Галоўнае, кажа юнак, уважліва слухаць выкладчыка на лекціі і пісаць якасныя канспекты. Тады часу на падрыхтоўку да заняткаў патрэбна будзе менш.

“ІДЗІ І ДАКАЖЫ”

Нядаўна Арцём Несцярук заняў другое месца ў рэспубліканскім конкурсе “Студэнт года-2019”. З аднаго боку, крыўдна, што не перамог, прызнаецца хлопец, а з другога, нават сама магчымасць паўдзельнічаць у фінале такога конкурса – гэта ўжо поспех і, канешне, карысны вопыт.

9ee3d2e38be2a78d6d0ddbe7509bc324.jpg

– Аднойчы пабачыў, як хлопцы і дзяўчаты выступаюць на ўніверсітэцкім этапе конкурса, – успамінае Арцём. – Тады я сказаў свайму сябру, што змог бы лепш. Праз год ён прыгадаў мне гэтыя словы, маўляў, ідзі і дакажы. Так атрымалася, што разам са мной у конкурсе ўдзельнічала мая дзяўчына. Паміж намі была жорсткая канкурэнцыя ў добрым сэнсе гэтага слова. Але потым каханая шчыра радавалася майму поспеху. На абласным этапе мне дапамагаў амаль увесь універсітэт. Група падтрымкі была настолькі моцнай – гэта варта было чуць! Выступленні канкурэнтаў я не глядзеў – баяўся расчаравацца ў сабе ці, наадварот, пераацаніць уласныя сілы. Дзяўчына, якая перамагла ў фінале, сапраўды гэтага вартая. У чымсьці яна, напэўна, выступіла лепш за мяне, але не гэта галоўное. Дзякуючы конкурсу я зразумеў, што на многае здольны, стаў больш рашучым, упэўненым, самастойным.

bf53156e6bfa403909fbb26a79f934c8.jpg

ВАЛЬСАВАЎ НА ВЕНСКІМ БАЛІ

У мінулым семестры Арцёму як аднаму з лепшых студэнтаў пашанцавала вальсаваць на першым венскім балі для адоранай моладзі ў сталічным Палацы Незалежнасці. Па шчаслівых абставінах туда была запрошана і яго дзяўчына.

20200116164206_IMG_0332.JPG

– Гэта было казачна! Дзяўчаты ў белых сукенках, хлопцы ў фраках. Прэзідэнцкі аркестр граў вельмі прыгожа, узнёсла. Мы пабачылі вышэйшы свет, сустрэліся з Прэзідэнтам. Такія падзеі аб’ядноўваюць моладзь, натхняюць яе на новыя поспехі і дасягненні, дапамагаюць рухацца толькі наперад. Ні кроку назад!

"ПАТЭЛЕФАНУЙ ПАСЛЯ КАНЦЭРТА МАМЕ"

Вольнага часу ў Арцёма не так многа. Але на тое, што прыносіць задавальненне, хлопец заўсёды яго знаходзіць. Гэта спорт, музыка, а яшчэ – складанне вершаў. Іх Арцём пачаў пісаць яшчэ ў трэцім класе. Дзіцячыя радкі прыгажуням-аднакласніцам з цягам часу ператварыліся ў асэнсаваную аматарскую паэзію, якая знаходзіць сваіх слухачоў. Пакуль яшчэ ў вузкіх колах, але хто ведае, што чакае наперадзе.

20200116164658_IMG_0369.JPG

– Каб пісаць вершы, патрэбна натхненне. Здараецца, тры гадзіны ночы, а не спіцца. Бяру аловак, паперу, пачынаю пісаць і не магу спыніцца, пакуль не скончу працу. Апошні верш прысвячаўся маме. Яго я напісаў для ўніверсітэцкага этапа “Студэнта года” і прайшоў праз увесь конкурс, не змяніўшы аніводнага радка. Гэта верш аб тым, як бацькам часам не хапае нашых увагі і клопату. На жаль, у штодзённай мітусні мы забываем падзякаваць ім за тое, што ў нас ёсць. Верш, дарэчы, заканчваецца заклікам: “патэлефануй пасля канцэрта маме”.

“КРАІНА – ГЭТА ЛЮДЗІ, ШТО ПОБАЧ”

Ёсць сярод паэтычных замалёвак вершы і пра каханне, і пра сэнс жыцця. Адным словам, пра тое, што хвалюе кожнага разумнага юнака. Прысвечаныя роднай краіне і беларускай моладзі таксама ёсць. Іх Арцём з сябрамі нават паклалі на музыку.

– Люблю і паважаю Беларусь за тое, што выхавала мяне. Усе людзі, што побач, – гэта мая краіна, і ёй я павінен дзякаваць. Некаторыя знаёмыя плануюць з’ехаць за мяжу. Гаварыць пра гэта мне балюча. Я ўпэўнены: у нас ёсць усе магчымасці, каб дабівацца поспеху. Варта захацець.

"ХАЧУ ЗРАБІЦЬ ЯКАСНУЮ ПРАДУКЦЫЮ, ЯКАЯ БУДЗЕ КАШТАВАЦЬ МЕНШ"

У хуткім часе Арцёма чакае яго першая вучэбная практыка ў сельгаспрадпрыемстве. А там усяго год застанецца да размеркавання. Хлопец нарадзіўся ў невялікім горадзе Каменцы Брэсцкай вобласці, таму добра знаёмы з ладам жыцця ў малых населеных пунктах.

– Хочацца апынуцца ў прыязным калектыве, каб сустрэлі на новым месцы гасцінна. Вельмі палюбіў Гродна. Дастаткова ціхі і спакойны горад, з развітай інфраструктурай – усё побач. Планую ўладкавацца на адно з сельгаспрадпрыемстваў раёна, паблізу ад абласнога цэнтра, каб не прыйшлося кардынальна мяняць звыклы рытм жыцця. Сельская гаспадарка ў нашай краіне развіваецца на высокім ўзроўні. Але я хачу рабіць яшчэ больш якасную і канкурэнтаздольную прадукцыю, якая пры гэтым будзе каштаваць менш. Знайсці новыя рашэнні, укараніць новыя тэхналогіі – тое, да чаго імкнуся ў будучай працы.

20200116165234_IMG_0385.JPG

У астатнім у Арцёма ўсё гэтак жа проста – быць шчаслівым і карысным, атрымоўваць задавальненне ад таго, што робіш.

– У адным са сваіх вершаў яшчэ на другім курсе я пісаў: мару аб мары. Тады я не ведаў, чаго сапраўды жадаю. Цяпер для мяне гэта стала больш зразумелым. Хачу быць побач з дзяўчынай, якую кахаю, у будучыні мець вялікую сям’ю. Быць матэрыяльна незалежным, дапамагаць бацькам і грашыма, і клопатам. З часам набрацца вопыту і, можа, заняць кіраўнічую пасаду. А чаму не? – усміхаецца Арцём і на просьбу прадоўжыць сказ “праз дзесяць гадоў я…” адклікаецца ёмка: “І праз дзесяць гадоў я не прападу. Буду гэтак жа глядзець наперад і старацца быць карысным Радзіме”.