Ваенныя карані кіраўніка клуба славянскіх адзінаборстваў «Арыдан» Уладзіміра Адамава вызначылі яго шлях і справу жыцця

У ваенных сем’ях выхоўваюць не словамі, а асабістым прыкладам: з дзяцінства вучаць трымаць слова, адказваць за ўчынкі і не баяцца цяжкасцей. Уладзімір Адамаў вырас у такой атмасферы і цяпер сам фарміруе характары будучых афіцэраў. Як кіраўнік клуба славянскіх адзінаборстваў «Арыдан», які дзейнічае на базе Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, ён вучыць моладзь таму, што немагчыма запісаць у статуце.

Карані, мацнейшыя за сталь

Сямейныя традыцыі ваеннай доблесці сягаюць у мінулае. Дзед па бацькаўскай лініі, Сцяпан Адамаў, удзельнічаў у Фінскай вайне і Вялікай Айчыннай вайне. У 1941 годзе быў цяжка паранены пад Віцебскам, пасля чаго вярнуўся дадому і стаў чырванадрэўшчыкам, ствараючы рэчы з дрэва і будуючы мірнае жыццё літаральна сваімі рукамі. Дзед па матчынай лініі, Васіль Петракоў, ваяваў на Курскай дузе, быў цяжка паранены ў баях і застаўся інвалідам на ўсё жыццё.

– Пра вайну яны гаварыць не любілі. На прамыя пытанні адказвалі коратка або ўхіляліся ад размовы – было цяжка і балюча. Толькі часам, калі збіраліся ветэраны, паміж сабой узгадвалі тое, што назаўсёды засталося ў іх памяці, – расказвае Уладзімір Анатольевіч.

Бацька Уладзіміра, Анатоль Сцяпанавіч, працягнуў ваенную лінію. Служыў у ваенна-паветраных сілах, даслужыўся да звання капітана. Сам Уладзімір нарадзіўся ў Сыктыўкары, у Рэспубліцы Комі. Дзяцінства прайшло ў гарнізонах па ўсім Савецкім Саюзе: пастаянныя пераезды, новыя школы і гарады. На пачатку 80-х сям’я апынулася ў Гродне – бацьку перавялі па службе. Пасля года вучобы – Сахалін. А затым Уладзімір зноў вярнуўся ў Гродна ўжо самастойна. І застаўся тут назаўсёды.

Такі падыход да фізічнага выхавання зрабіў службу ў арміі для яго звычайным этапам жыцця. Ён адслужыў як належыць і па праве лічыць армію важнай і неабходнай школай характару. 

Выхаванцы выбіраюць службу

Уладзімір Адамаў працуе ў банку. Пасля працы і па выхадных ён праводзіць трэніроўкі ў клубе славянскіх адзінаборстваў «Арыдан» (адзіны такі ў краіне), які ён стварыў у 2000 годзе разам з аднадумцамі. Спачатку гэта была проста спартыўная секцыя з прыкладнай накіраванасцю – рукапашны бой, самаабарона. Але паступова да трэніровак дадаўся гістарычны напрамак. Моладзь пачала вывучаць традыцыі славянскіх баявых мастацтваў, асвойваць гістарычнае фехтаванне, самастойна вырабляць даспехі і касцюмы. У 2004 годзе калектыву было прысвоена званне «Народны калектыў Рэспублікі Беларусь». Гэта стала прызнаннем вялікай працы.



Сёння Уладзімір Анатольевіч перадае вучням, сярод якіх у асноўным студэнты, дысцыпліну, вытрымку і ўнутраную сілу.

– За 26 гадоў існавання клуба ў Гродне было праведзена каля дваццаці фестываляў славянскіх баявых мастацтваў «Нёманскі рубеж». Прыязджалі ўдзельнікі з Расіі, Літвы, Польшчы. Праходзілі турніры па рукапашным баі. Сёння фестывальная дзейнасць прыпынена – такія праекты патрабуюць сур’ёзных рэсурсаў. Але штогадовы турнір па армейскім рукапашным баі ў памяць загінулых воінаў-інтэрнацыяналістаў працягваецца. Ён праводзіцца сумесна з грамадскім аб’яднаннем ветэранаў вайны ў Афганістане і падтрымліваецца ваеннымі структурамі і гарадскімі ўладамі. Гэта асаблівы фармат: у турніры ўдзельнічаюць і ваенныя, і грамадзянская моладзь. Такое ўзаемадзеянне збліжае, фарміруе павагу да службы, – дадаў кіраўнік клуба.

Шмат хто з яго вучняў выбірае вайсковую кар’еру і папаўняе афіцэрскія рады. Сярод іх – майстры спорту Сяргей Заранка і Аляксандр Максіменка, якія звязалі сваё жыццё са службай.

У клубе займаюцца і дзяўчаты, прычым вельмі паспяхова. Сярод выхаванак, якімі ганарыцца трэнер, – чэмпіёнка свету па ўшу-саньда Алеся Радзько (Кебікова), адзіная ў Беларусі, хто выканаў нарматыў майстра спорту ў гэтым напрамку, шматразовая чэмпіёнка Рэспублікі Беларусь па кантактных відах адзінаборстваў Паліна Кажына.

Таксама Уладзімір Анатольевіч узначальвае гродзенскую казацкую арганізацыю «Нёманскія казакі», якая ўваходзіць у склад грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз афіцэраў» і ўдзельнічае ў грамадскім жыцці.

Дынастыя працягваецца

Ваенная лінія ў сям’і Адамавых працягваецца. Сын Уладзіміра Анатольевіча, Ігар, скончыў Маскоўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча, служыў у сілах неадкладнага рэагавання, а цяпер працуе начальнікам курса ваеннага факультэта Купалаўскага ўніверсітэта. Калісьці ён трэніраваўся ў бацькі, цяпер сам рыхтуе будучых афіцэраў.

Уладзімір Адамаў працягвае сямейную традыцыю – служыць. Не ў ваеннай форме, а праз працу з моладдзю. Ён перакананы: абарона Айчыны пачынаецца з выхавання чалавека.

Оперативные и актуальные новости Гродно и области в нашем Telegram-канале. Подписывайтесь по ссылке!