Анатоль Апанасевіч

Анатоль Апанасевіч

Апанасевіч Анатоль Уладзіміравіч нарадзіўся 4 кастрычніка 1955 года ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Пасля заканчэння ў 1982 годзе Эканамічнага ўніверсітэта (раней –Інстытут народнай гаспадаркі) працаваў эканамістам у Гродне. Вершы, проза і артыкулы неаднаразова з'яўляюцца ў перыядычным друку. У 1997 годзе выдаў кнігу вершаў “Под фатальной тенью”; у 2010-м – сборнік лірыкі “Вечерний листопад”. Захапляецца жывапісам, скульптурай, бардаўскай песняй. Вядзе ўласны інтэрнэт-блог. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Піша на рускай і беларускай мовах. Жыве ў Гродне. 

ГАРАДЗЕНСКІ ВАЛЬС

У шумных сталіцах завулкі твае ўспамінаю,
І недзе ў далёкіх мясцінах я сумна блукаю,
Мой горад, якому ніколі не быў я дарэмны,
Мой горад, які адчуваеш, як неба у цемры.

І дыхаеш лёгка, і позіркам цень высвятляеш,
Калі ты мяне зноў з далёкіх краёў сустракаеш,
Мой Гродна – мая даражэйшая сэрцу маёмасць,
Мой спадчынны кут, дзе сумленне спаткала свядомасць.

Забыць пра імгненне можна, калі ты у “Фарным”,
Пад крыжам Саборным так лёгка не марыць аб марным,
Куды ні зірнеш – бачыш стаўшыя звыклымі цуды –
Прыгожае з вечным у Гродне пасеяна ўсюды.

О, колькі ўзнёслага дару табе прысвячалі
Ўсе тыя, што сцены твае ад асноў уздымалі,
Каб стаць каранямі ўсяго Гарадзенскага роду
На гэтай зямлі – на ўзмежжы з Заходам Усходу!

Пяшчотнай далоняй даткніся да муру Каложы,
Калі ты пакой у душы сваёй хочаш памножыць,
Адчуй, як пульсуе Жывое у цэгле і ў дрэве,
Каб добрыя ўсходы займець у духоўным пасеве.

Каб ты зразумеў: як мінулае ставіцца сёння,
Так будзе ўспрымацца у будучым Край Прынямоння – 
Праз нашу пашану да продкаў, а можа й каханне
І нашыя справы ў нашчадкаў знаходзяць прызнанне.

ГАРАДЗЕНСКІЯ МАЙСТРЫ

Гарадзенскія майстры –
Продкі і сучаснікі,
Вашы творчыя дары –
Хараства запаснікі.

Уздыму пачуццяў бал
(З веліччу супольныя)
Ў час калі кранаю даль
Позіркам раздольным я.

Над Каложай даўніна
Ўзносіцца духоўная,
А над Фарным – чысціня
Музыкай бязмоўнаю.

Ад прытульнай цеплаты
Дворыкаў і вулачак
Вее шчырасць дабраты 
Ціха неяк, чула так…

Гарадзенскія майстры – 
Носьбіты цудоўнага,
Дзеці века – не пары,
Талента працоўныя. 

Што для вас ўся мітусня
Рэчыва-імгненная?
Ўсё – падман, і ўсё – хлусня,
Дзе няма натхненнага.

Вам удзячны маладосць
І сівое золата
За ўсю гэту прыгажосць –
За адметнасць горада. 

МАТЧЫНА МОВА

Разумею, што трэба мне, трэба
Напісаць верш на мове сваёй,
Бо прад тым, як адчуць водар хлеба,
Перш я словы пачуў мовы той.

Трэба вершам сказаць (рыфмаванне – 
Ёсць вышэйшая праца пяра):
Здабываюць зярняты кахання
З залацістых калоссяў дабра.

Хай пачуе, хто вечнае гасіць,
Хто купляе свой рай за грашы:
Чалавечнасць ні ў сейфах запасяць,
А ў светлай скарбонцы душы!

Каб сучаснікам даць панацэю
Ды й нашчадкам, мо, даць зразумець,
Што пакуль мы на мэты хварэем,
І наш родны край будзе хварэць.

Што сказаць – ёсць у многім патрэба,
І ўпэўнены: верш мой кране,
Але ж іншым  штось іншае трэба,
Таму слухаць не хочуць мяне.