Антон Янкоўскі

Антон Янкоўскі

Янкоўскі Антон Юр’евіч нарадзіўся нарадзіўся 29 сакавіка 1986 года ў вёсцы Енчы Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці ў сям’і настаўнікаў. У 2003 годзе скончыў Нацкую сярэднюю школу Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці У 2008 г. – Беларускі дзяржаўны універсітэт культуры і мастацтваў па спецыяльнасці “Рэжысура народных абрадаў і свят”. Працаваў выкладчыкам тэатральных дысцыплін у Гродзенскім дзяржаўным каледжы мастацтваў.Невялікія дзіцячыя апавяданні і замалёўкі пачаў пісаць у пачатковых класах, у юнацкія гады былі напісаны першыя вершы на рускай мове. У студэнцкія гады прыйшло разуменне, што толькі беларуская мова можа быць мовай яго паэзіі. Піша вершы, прозу, публіцыстыку.

Друкаваўся ў газетах “Гродзенская праўда” і “Воранаўская газета”, ва універсітэцкіх зборніках “Дар зямны” (суполка “БУКет”) і “Альфабэт”, у рэспубліканскіх часопісах “Рэпетытар”, “Дзеяслоў” і “Маладосць”. Аўтар зборнікаў вершаў “Анёл з васільковымі вачыма” і “Белыя рамонкі”. Узнагароджанны дыпломам 1 ступені Абласнога літаратурнага конкурсу “Бацькаўшчына светлая мая”, прысвечанага 80-годдзю з дня нараджэння Уладзіміра Караткевіча. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Піша на беларускай мове. Жыве ў Гродне. 

БЕЛЫЯ РАМОНКІ

Любілі кветкі
Пяшчоту мяккіх рук матулі,
І з гэтага яны цвілі –
Штодзённа!
Дарылі кветкі
Сваю падзяку, бо адчулі:
На падваконніку жылі
Не бессэнсоўна!
Завялі кветкі –
Калі вясеннім днём матуля
Душу на неба адпусціла
Назаўсёды…
Ды кажуць ветры,
Што на нябёсах ёй утульна –
І заквітнелі ля магілы
Рамонкі!
Белая рамонкі…


***

Вярнуўшыся ў родную хату,
На родны прысеўшы парог,
Ты скажаш: “Дзень добры, мой тата!
Падумаць, прайшло столькі год…”
Маршчыністы твар усміхнецца
І скажа: “Мінаюць гады,
Але застаюцца навечна
Святымі – сям’я, дом, бацькі!”
Вярнуўшыся ў родную хату,
Зсям’ёй за святочным сталом,
Сустрэўшы з аплаткай Каляды,
Успомніш дзяцінства сваё…
І рэха малітвы сумеснай
Гучыць, як бацькоўскі наказ:
“Вас можа раскідаць па свеце,
Але прылятайце да нас!”
Вярнуўшыся ў родную хату,
Адкуль б’е крыніца твая,
Цяпер дзе адно маці з татам
Стаяць ля пустога двара
І вуліцай зноў выглядаюць,
Калі ў дом вярнуцца сыны…
А дзеці лісты дасылаюць:
“Вам дзякуй, што ў свеце ёсць Вы!”
І робішся зноўку багатым
Ад шчырых усмешак і слоў,
Вярнуўшыся ў родную хату –
Да родных, любімыхбацькоў!

***

Мне вельмі цябе не хапае…
Па Нёмане месяц гуляе
І хвалям у рытм падпявае:
“Сумую, чакаю, кахаю…”
Па вуліцах Гродна блукаю,
Ззавеяй пра нас размаўляю,
У кроках жаданне хаваю –
Прымчацца хутчэй на спатканне!
Дымары адлегласць з’ядае:
Пачуцці на моц правярае –
Сустрэч аўадно не хапае…
Сумую, цябе ўспамінаю:
Усмешку, што твар асвятляе,
Смак вуснаў, які акрыляе,
І стан грацыёзны – натхняе
На вершы, што я прысвячаю
Адзінай, якую кахаю!
І марамі дзень набліжаю,
Калі у касцёле зайграе
Вясельны гімн нам на аргане:
Цяпер ў Богу вы паяднаны!