Марыя Шаўчонак

Марыя Шаўчонак

Марыя Сіланцьеўна Шаўчонак нарадзілася 11.05.1944 ў в. Новы Востраў Клічаўскага р-на Магілёўскай вобл. Паэтэса, журналіст. Член СПБ. Друкавалася ў калектыўных зборніках “Рунь” (1964), “Краю мой Нёман” (1989), «Литклуб» (2006), у альманахах  “Нябесны знак”, у рэспубліканскіх часопісах і газетах. У Саюзе пісьменнікаў з 1979 г.  Выдала кнігі  “Белая ластаўка” (1971), “Свята зямлі” (1976), “Бацькоўскае імя” (1981), “Раса-расінка” (1985),  “Белыя свечкі каштанаў” (2005), “Искорка сердца” (2006). Стваральнік і галоўны рэдактар альманаха “Нябесны знак”. Лаўрэат прэміі імя А.І.Дубко Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта «За творчыя дасягненні ў галіне культуры і мастацтваў» у намінацыі «Пісьменнік года» (2005). Жыве ў г.Гродна. Пiша на рускай i беларускай мове.

БЕ - ЛА - РУСЬ!

А за вокнамі зорак мільён,
А за вокнамі дрэмлюць тры ліпы.
Забяры мяне, ноч, у палон,
У сусвет твой касмічны вялікі.
Каб ні клопатаў, каб ні журбы
Ні сляда ўва мне не засталося,
Каб згубілася ў цемры бяда,
Каб за сонцам згубілася восень.

Раным-раненька стрэчу ізноў
Тое сонца, што помніць маленства,
Тое ранне, дзе гора і зло
У жыцця не знайшлі падабенства. 

Па шчаслівых законах Зямлі
Застаецца ўсё лепшае ў сэрцы:
Тыя кветкі, што буйна цвілі,
Тыя сны, што сагрэлі дасвецце,

Тыя словы, якія навек –
Разам з промнямі, разам з пяшчотай
Васількамі глядзяць з-пад павек
І гучаць непаўторнаю нотай. 

Бе – ла – русь! Ты – дзяцінства крыло.
Бе – ла – русь! Мая маміна песня.
Напішу гэта слова крывёй,
І яно на крыжах уваскрэсне.


САЛАВЕЙ

Салаўю вучыцца пець не трэба,
Ён жыве над рэчкай сярод дрэў.
У яго адзін настаўнік – неба…
І ні з чым не параўнальны спеў.

Рэдка можа хто яго пабачыць,
Ён увесь нібы ў самой вясне.
А як заспявае – зоркі скачуць,
Сэрцы падпяваюць яму ўсе.


НА ПРАМЕНЬЧЫКУ СОНЦА

На праменьчыку сонца – жыццё,
Што з зямной глібыні і з нябёсаў,
Што сабрала найлепшае ўсё,
І што стала для некага лёсам. 

Чалавек той з даверам глядзіць
На братоў, на сясцёр і на сонца,
Бо ён верыць, што будзе тут жыць,
Сёння, заўтра – і гэтак бясконца.

Верыць ён у нязгаснасць агню,
Як у вечнасць святла і надзеі.
Верыць ён, шт жыве ўпершыню,
Што жыве толькі раз можа й верыць.

На праменьчыку сонца – жыццё,
І, як сонца, яно не загіне.
Чалавек сваё лепшае ўсё
Толькі роднаму краю пакіне. 


РОДНЫ ДОМ

Шчаслівы той, калі ён дома
І ласку мае, і спакой.
Шчаслівы той, які нікому
Не ўчыніць крыўды ні адной. 

І хто ніколі не забудзе,
Што дом – пачатак і працяг,
Які выводіць яго ў людзі,
Каб адшукаць жыццёвы шлях.

І што вярнуцца давядзецца
З усіх мясцін, з усіх шляхоў
У дом, які нязменна ў сэрцы,
Як слова вечнае – любоў.