Марыя Цітарчук
Цітарчук Марыя Раманаўна нарадзілася 20 лiпеня 1985 у горадзе Гродна. Скончыла рамана-германскае аддзяленне філалагічнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы па спецыяльнасці "Лінгвістычнае забеспячэнне міжкультурных камунікацый". У 2009 годзе скончыла магістратуру ГрДУ імя Янкі Купалы па спецыяльнасці "Літаратура народаў краін замежжа" (польская літаратура). Працуе малодшым навуковым супрацоўнікам у аддзеле рэдкай кнігі Гродзенскага дзяржаўнага гісторыка-археалагічнага музея. Займаецца літаратурнай творчасцю з 1995 года. Выдала зборнікі лірыкі "Вераснёўскія мроi", "В лучах серебряного сна", а таксама кнігу прозы “Феи приходят в полночь”. Творы пісьменніцы з’яўляюцца ў перыёдыцы, калектыўных зборніках і альманахах. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Піша на беларускай і рускай мовах. Жыве ў Гродне.
АДЗІНОТА
Развітанне. Палын. Адзінота.
Вераснёўскі пасцелецца дым.
Засталася мне толькі самота –
Болей шчаксце не будзе маім.
Я сасніла чароўную казку,
А прывідаў пайшла сустракаць.
Вераснёўскую сумную ласку
Мне нядоўга прыйшлося чакаць.
З кожным днём на двары халаднее,
Хоць нябёсы струменяць святло.
Толькі сонейка не ледзянее,
Зазіраючы сціпла ў акно.
Мілы, любы! Няўжо не пазнаю
Я цябе сярод сна і імжы?
Кветкі зла і палын зазіраюць
У царкву праз усе вітражы…
МАЁЙ МАЦІ
Азірніся – і першыя кветкі
Твой стамлёны аблашчаць пагляд.
Залівае святло далягляд,
Снег ужо пакідае палеткі.
Я люблю. Спадзяюся. Дарую.
Я ўсмешку хачу падарыць,
Валасы твае сонца цалуе,
Заплятаючы золата ніць.
І фіялкі з палёгкай спяваюць,
І гучаць пералівы вясны,
І цябе нецярпліва чакаюць
Каляровыя, яркія сны.
Усміхніся вясёлцы і сонцу,
Каб пакінуць усмешку зямлі.
Твая радасць хай будзе бясконцай,
Бо завеі і холад прайшлі…
У ЛЮСТЭРКУ СУСВЕТА
Я – сталая восень і позняе лета,
Я – радасць вясёлкі і ветру ўздых,
І кропля расы ў струменях Сусвету.
Я сэрца хачу падзяліць на дваіх.
Сабе і яму. Як жа хораша будзе,
Калі разгарнецца ў душы першацвет!
Жадаю адно, каб адкрылася людзям,
Што слова з любові саткана – “Паэт”.
