Поэты Гродненщины о весне и любви

Поэты Гродненщины о весне и любви

Браніслаў ЕРМАШКЕВІЧ

 ***
Ты скажы, мая мілая,
Чаго так затужылася?
Ці каханне астыла, як
Зямля снегам пакрылася?
Ты скажы мне, радзімая,
Чаго бровы насупіла?
У мяне ты адзіная – 
Чаму ж так недаступная?
Ты заўжды заставалася
Яснай зорачкай ранняю.
Можа, што напаткалася
У жыцці тваім даўняе?
Ты скажы мне, зараначка,
Чаго носік павесіла?
Быццам птушка-падраначак,
Паглядаеш нявесела.
Дык спявай, дарагая,
З сяміструннай гітараю
Тую песню, якая 
Называецца мараю. 

***

Паважаныя жанчыны!
Як тут лепей мне сказаць? 
Толькі бачу: мае словы
Неяк дробязна гучаць.
Для вас ранняю вясною
Сад вішнёвы расквітнеў,
Пахне ягадай лясною,
Салаўіны чую спеў.
Ап’яніў мяне адразу.
Буду кветачкі дзяліць,
З сакавіцкім сонцам разам
Капяжом вясну хваліць.
Я віншую вас са святам,
З першай кветачкай вясны,
І жадаю, каб багата
Зноў радзілі каласы,
Што растуць у родным полі,
Зелянеюць і цвітуць.
Вам жадаю лепшай долі –
Свежым водарам дыхнуць. 

1.jpg

Вікторыя СМОЛКА

СА СВЯТАМ 8 САКАВІКА

Матулі, бабулі,
Дачушкі, унучкі, 
Сяброўкі!
Каб сонейка лашчыла
Светлыя вашы галоўкі,
Будзьце, як мілыя кветачкі-краскі,
Самыя першыя,
З вочкамі яснымі-яснымі!
Свежыя! Любыя! Лепшыя!

***

Шукайце дар у дабрыні,
Адзіны, Божы, незвычайны…
А музыку – у цішыні…
А шчасця голас – у маўчанні.

Шукайце ноччу зорны дождж,
А раніцай пяшчотна-снежнай
Душу пусціце басанож
Той дзіўнай… І нябачнай сцежкай…

Каб чараўніца павяла 
У казку-яву за сабою,
Жывіце пошукам святла,
Надзеі, веры і любові…

Людміла КЕБІЧ

СУМНЫ ВЕЧАР 

Сумны вечар пераплыў у ноч, 
Поўную сумневу і трывогі. 
Я цябе сама прасіла: “Збоч!” 
Назаўжды сыдзі з маёй дарогі. 

За акном, нібы вялізны кіт, 
Плёскаецца ў зорным моры поўня. 
Той касмічны, нежывы блакіт
У тваіх вачах дагэтуль помню. 

Нікуды не дзецца ад яго, 
Хоць накрыйся коўдраю касматай. 
З дня наканаванага таго
Не было ў мяне ўжо болей святаў. 

Белы дзень ператварыўся ў ноч, 
А жыццё – суцэльнае чаканне. 
Я цябе сама прасіла: “Збоч!” 
А цяпер вымольваю вяртання.

СТРЫЖЫ

Да цябе стрыжамі ўвішнымі 
думкі мройныя ляцяць, 
вусны сонечнымі вішнямі – 
іх бы прагна смакаваць! – 

пацалункаў зачакаліся – 
дзве пякельныя мяжы – 
дакраніся – і атруцішся, 
і нікуды не збяжыш. 

Сок пунсовы перастоены, 
пераброджаны ў віно… 
гэты свет жахліва скроены – 
міг адзін – стаўчэ на дно 

прагі сэрца несуцішныя, 
неўтаймоўныя гады… 
ды ляцяць стрыжы ўвішныя 
да цябе – цераз гады.

6ecc25f087d01a881899902080a82232_compressed.jpg

Анатолий АПАНАСЕВИЧ

ЯВИЛИСЬ ВЫ

Явились Вы – и гамма красок 
Легла на жизни полотно,
Явились Вы – средь мира масок
Лицо прекрасное одно.

Ласкаю взором восхищённым 
Плоть долго мучившей мечты,
Летать хочу я, окрылённый
Виденьем цельной красоты.

Как на заре свет величавый,
В пустынном зное ручеёк,
Явились Вы, но, Боже правый:
От Вас к Тебе путь так далёк…

Ч.М.

Вам, благородной лебеди
На синей глади вод,
Молва пернатой челяди –
Что камень или гнёт.

Чем клёкот их, чириканье 
И карканье их стай,
Вам лучше снег Великоднем,
Милей собачий лай.

Но кто богат огранкою,
И кто лучами люб,
Поступится ль осанкою
И гордым складом губ?

Так оградит Вас крестное –
Чела Высокий Свет,
Сменить лукавым – честное,
На колер – белый цвет! 

Тамара МАЗУР      

ГУЛЬНЯ З ЛЁСАМ 

Мяне не вылечыць вясною:
Растанне – крыж, каханне – плаха.
Жартоўна лёс гуляў са мною,
А я гуляла з ім без страху.
Ды без пасланняў і намераў
Вады крынічнай не напіцца.
Толькі ў адно пястую веру,
Што жаль пакутай загаіцца.
Яшчэ ж не высушаны воды
Маіх расхрыстаных пачуццяў.
Яшчэ я прагну асалоды
Да сэрца ўласнага вярнуцца.
Не можа звацца тое вечным,
Якое нас трывожыць звонку.
Сама з сабой, хоць небяспечна
Вось так ступаць па дроце тонкім.
Невінаватая – з віною.
Адна ў прасторы паміж дахаў.
Жартоўна лёс гуляў са мною,
А я гуляла з ім без страху.

ТЫДЗЕНЬ ШЧАСЦЯ

Тыдзень шчасця зямнога пазычаны
У ладдзі, што на хвалях марскіх.
Тыдзень шчасця адмераны, адлічаны
Без зайздрослівых плётак чужых.

А далей – хмары, цемра і вецер…
Ты на вёслах застаўся адзін.
Я адчайна ратую наш ветразь,
Прымацоўваю колькі гадзін.

Паспрабуем яшчэ пратрымацца
Рамантычным настроем… Штарміць…
І няма нам калі паспрачацца,
І няма чаго зараз дзяліць.

Акрамя толькі гэтага днішча,
Што заліта вадой да кален.
Сціхне шторм, і наноў апірышча
Нам падорыць суцішаны дзень.


pero_i_chernilnitsa_kartinki.jpg

Георгий КИСЕЛЁВ

* * *

Я что-то там скребу пером,
Бренчу, пиликаю.
И вдруг — как в ясном небе гром:
Живу с великою.
 
О нет, она — не из премьерш,
Простая, ладная.
Но утром говорит «поешь!»,
Ещё подкладывая.
 
Не из речистых депутатш,
Что там дурачатся.
При ней с меня весь эпатаж
Слетает начисто.
 
Мне с ней прохладно и в жару,
Сыто без ужина.
С великой женщиной живу,
И незаслуженно.
 
Легко ей душу обнажить
Мою, взгляд суживая.
И мне б не просто с нею жить,
А жить прислуживая.
 
Хлопочет целый день, снуёт
По хате, бедная.
И я на жалости её
Держусь над бездною.
  
* * *

Мы перекрыли солнце шторой,
И рядом с тенью, взаперти,
Подрёмывает та, с которой
Я грезил счастье обрести.
 
А счастье — что? Оно химера
Или развеялось, как дым.
Она проснётся, скажет: «Гера,
Присядь ко мне, поговорим!»
 
И я пойду на лучик взгляда
На голос, милый мне давно,
И улыбнусь, и рядом сяду.
А счастье — где? Да вот оно!

 Віктар КУРЛОВІЧ

ЗАСТАНЬСЯ

Нямала дарог давялося 
Мне поплеч з табою прайсці
І ўсё, што прызначана лёсам,
Пароўну дзяліць у жыцці.

Але так імкліва, здаецца,
Бягуць, пралятаюць гады.
Няхай жа душа застанецца 
Твая маладой назаўжды.

Застанься чароўнаю кветкай,
Якою заўсёды была,
Што снежнай зімою і ўлетку 
Прыгожа і пышна цвіла.

Будзь зоркай-загадкай начною,
Адной з тых, што ў небе гараць,
Каб я любаваўся табою,
Ды так і не змог разгадаць.

Застанься праменьчыкам сонца,
Які мімаходзь зазірне
Халоднай парой у ваконца
І ласкай сагрэе мяне.

Ці тым трапяткім жаваронкам,
Што дзесьці ў блакіце дрыжыць,
Каб песняю шчырай і звонкай
Змагла раніцой разбудзіць.

Хаця з веснавою вадою
Твая маладосць адплыла,
Застанься, прашу я, такою,
Якой для мяне ты была! 

80_main.jpg

МНЕ ШКАДА

Мне шкада тых, хто страціў каханне,
У пачуцці не верыць свае,
Не кладзецца з ім спаць на змярканні,
Раніцой разам з ім не ўстае.

Для каго пройдзе час некаторы,
І ў жыцці гэтым стануць важней
Не каханне, а больш нагаворы
Безадказных, зайздросных людзей.

Пачынаюцца крыўды, разборкі –
Хто сказаў, ці зрабіў што не так.
Толькі ў выніку – цяжкі і горкі 
Ад былога кахання камяк.

Тых шкада, часам хто забывае,
Каб падняць асабістае “я”,
Што заўжды ёсць каштоўнасць другая –
Гэта родны наш дом і сям’я.

Іншы раз хто ад самага ранку,
Дня згубіўшы дастойны працяг,
На гулянку, ці проста на сварку
Прамяняў свой сямейны ачаг.

І нярэдка тады, мне здаецца,
Што б далей чалавек не рабіў,
Аднаго шкадаваць застанецца –
Ён жыццё напалову пражыў…

Будзе менш хай у ім развітанняў
І разбітых дашчэнту надзей.
Хай агнём сваім вечным каханне
Грэе сэрцы і душы людзей!

Ала КЛЕМЯНОК

БЫВАЙ

Бывай.
Да заўтра. Да світання.
А, можа, нават назаўжды.
Магчыма, толькі да спаткання.
Да развітання. Да жуды.

Бывай.
Не помню абяцанняў,
Іх не збіраю я ў запас,
Ні слоў ласкавых, ні прызнанняў
Не берагу на чорны час.

Бывай.
А ты мяне не чуеш…
О, мудрасць позняя мая!
Я ведала, што расчаруеш.
І ўсё ж была шчаслівай я.


***

Захварэла сэрца, захварэла,
Крыўды яго раняць, нібы стрэлы.
Што табе маё каханне, любы?
Кожны крок – бліжэй,
Бліжэй да згубы.
Дзесьці за лясамі, за марамі
Ходзяць цені нашымі дварамі,
Моўчкі ходзяць, як і мы хадзілі,
Моўчкі любяць, што і мы любілі:
Чыстае паветра, дождж імглісты,
У вясёлках небасхіл празрысты.
Нашыя сляды там не астылі,
Вецер іх не здзьмуў,
Дажджы не змылі.
У расстанні мара не згарэла.
Захварэла сэрца, захварэла…

Rannjaja-vesna.jpg

Дмитрий РАДИОНЧИК

БЛИЖЕ  К  ВЕСНЕ   

Часто в конце зимы я слышу далёкий зов,
Чей-то зловещий шёпот, прошлого трубный звук.
Серая тень тревоги бродит в глубинах снов,
Камнем лежит на сердце; валится всё из рук.

Перечень поражений – календаря листы.
Острые крылья ветра мне расчищают путь.
Лишь о тебе все мысли. Только при чём здесь ты?..
Мне не поспеть за ветром, в сторону не свернуть.

Пёстрый весенний город, как шутовской колпак.
Пряное бездорожье, стаи каких-то птиц.
Кажется, что кварталы, стоит лишь сделать шаг,
Приобретут вид замков, окна – черты бойниц.

Реки и горизонты, словно сплелись в одно.
Средневековой битвой выглядит ледоход,
Но поглотить пространство времени не дано,
Как не дано пространству времени сбавить ход.

Стоит чуть оступиться – станешь везде чужим,
Без роду и без племени странником из глуши.
Мартовскими ручьями мир исполняет гимн.
Струи капели звонкой – струны моей души.     

Вынесены из боя, залпами прожжены,
Сизые клочья неба, шёлк фронтовых знамён.
Ближе к весне – всё меньше, знаю, моей вины
В этой вселенской свалке, где, как дитя,влюблён.

Все лабиринты мира нынче ведут к тебе.
Как обуздать стихию, что все зовут весной?
Сей календарный прочерк – шрам на моей судьбе –
Между зимой и летом, между тобой и мной.

ЛУННЫЙ  ПАСТУХ   

Мы ходим по кругу, живём невпопад или рубим с плеча,
Пытаясь уйти, покорить, одолеть, испытать, превозмочь…
Хоть поезд ушёл; еле слышно колёса стучат,
Как вдруг ни с того, ни с сего опускается ночь.

И тут же сбивается ритм семимильных шагов,
Выходят из строя системы космических сфер,
И не различить ни знамён, ни ухмылок богов.
Нетвёрдой рукою отключен вселенский торшер.

Мы смотрим во тьму; у нас тайна одна на двоих.
Мостом через бездну сплетаются наши тела.
Этюд акварелью дополнит словесный триптих.
В ночном же полёте у нас на двоих два крыла.

Твой вздох легковесный опять устремляется ввысь,
Тревоги и страхи мои увлекая с собой,
И лунное стадо уже начинает пастись.
Небесный пастух забывает дорогу домой…

Весь мир по кирпичику падает к нашим ногам,
Но скоро наступит рассвет, вечный мой визави.
Мы будем друг друга, как прежде любить по ночам,
Наутро ища оправдания этой любви.

Пётр СЕМИНСКИЙ

***

В каждой женщине хочется мне разглядеть 
Что-то необычайно обычное вроде.
Тайны жизни, бурлящей сегодня и впредь,
Семя вечной любви, неподвластной природе.

Виртуальный этюд об искристой душе
Я движением глаз вывожу на тумане,
На моём одиноком хмельном этаже,
На незримой стене и на дней экибане.

Поцелуи сплетают со сказкою будни,
Вальс свиданий сменяя на шейк живота…
И несёт над планетою ветер беспутный
Остальным неприметное кружево тайн.

Я с мечтою на связь выхожу без модема,
Наслажденья ловлю золотую форель.
И уносят слова за кулисы поэмы
Обладанья святую, как ночь, акварель.

ЗАПРЕТ

Ты – запретное яблоко взрыва,
Разорвавшего кружево дней
На сапфиры взаимных порывов 
И сиянье сердечных огней.
О тебе мне писать запрещает 
Именитых поэтов устав…
Ты признаний незримую стаю
Оживила, любимою став.
Несмотря на запрет корифеев,
Я, усевшись за письменный стол,
Наши дни безоглядно лелею,
В них вплетая томящий глагол. 

no-translate-detected_29487-1956.jpg

Наталля ЦВІРКО

ВЕЧАР

Рассыпае вечар
Зоркі ў паднябессі,
Напявае вецер
Ледзве чутна песню,
І вяслуе месяц
Па дрыготкіх хвалях.
Недзе ля каліны
Ты мяне чакаеш.

Засцілае вечар 
Сцежкі цішынёю,
Засынае вецер
Пад густой вярбою,
 І туман бялюткі 
Сцелецца паволі.
Сцежкай вечаровай
Крочым мы з табою.

Раскрывае вечар 
Казкі-таямніцы,
І даносіць водар
Пахкай медуніцы,
І ад слоў гарачых
Сэрца гулка б’ецца.
Вось яно – каханне –
Радасна смяецца! 

***

Не трывож маё сэрца зноўку,
Бо і так яно мне баліць.
Зацягнулася наша вандроўка,
Але нельга яе спыніць.

Мы з табой, як заўжды, далёка,
І ці станем ужо бліжэй?
Сонца ў небе гарыць высока,
Але шлях да цябе – цяжэй. 

Можа, трэба даўно спыніцца,
І цябе назаўжды забыць?
Ды з гаючай вадой крыніца
Не змаўкае, бруіць, звініць. 

Ірына ВОЙТКА

*** 

Не шукаю сабе адзіноты. 
Не шукаю табе адзіноты. 
Але птушкай кружляе употай
Нада мною мая адзінота. 
Я сам-насам з сваёй адзінотай
у гармоніі гукаў і нотаў. 
Я адна – не адна. Не з табою. 
А я з ёй, адзінотай сваёю. 
Не шукаю сабе адзіноты. 
Не шукаю табе адзіноты

*** 

І Бог даруе мне вясну
яшчэ адну, яшчэ адну! 
У гэтай міласнай вясне, 
нібыта ў сне, нібыта ў сне, 
пялёсткаў водар удыхаю, 
лаўлю праменьчык з небакраю, 
ў траву высокую ступаю 
і ажываю, ажываю…

СТОИТ ПОЧИТАТЬ