Пётр Сямiнскi

Пётр Яраслававіч Сямінскі нарадзіўся 29 мая 1963 года ў вёсцы Каўбасіно Гродзенскага раёна. У 1985 годзе скончыў фізічны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. Працуе настаўнікам у сярэдняй школе № 34 г. Гродна. Друкавацца пачаў з 1983 года. Паэт, празаік, драматург. Аўтар каля дзвюх дзесяткаў кніг. Творы друкуюцца ў калектыўных зборніках і перыядычных выданнях рэгіянальнага і рэспубліканскага ўзроўня. Працуе ў разнастайных родах літаратуры – ад драмы да сатырычнай пародыі. Акрамя традыцыйных форм, пісьменніка цікавяць эксперыменты ў галіне мастацкага слова (экспромт, перфоманс, графічная паэзія).

З’яўляецца лаўрэатам Рэспубліканскага літаратурнага конкурсу “Залаты Купідон” за кнігу “Сузор’е фарфоравых шчанюкоў” у намінацыі “лепшы твор прыгодніцкай літаратуры і фантастыкі” (2014). У польска-беларускай анталогіі “Mosty”, што выдадзена ў 2017 годзе ў Варшаве, паэзія Пятра Сямінскага перакладзена на польскую мову. Піша на беларускай і рускай мовах. 

ПЕСНЯ БЕЛАГА БУСЛА

Не патрэбна нам замежных 

Таямніц былых часоў, 

Мы спазналі ў Белавежы 

Сэнс жывёльных галасоў. 

Мы пачулі з леснічоўкі

Як пад рогат жабянят 

Зубр чытае хуткамоўкі 

Для руплівых зубранят. 

Як над пушчай Белы Бусел 

Працінае сінь нябёс. 

Ён спявае Беларусі: 

– Ты Радзіма мне і лёс! 

ПАЧАТАК 

Стомленны дружыннікі, 

Князь загнаўканя. 

Сонца за ялінкамі – 

Нібы гар ад дня. 

Дзень згарэў. Да раніцы

Мѐрзнеў сярадня, 

Дымка страўя ўляецца

Ёй, як гар ад дня. – 

Стругіла дзіць прыйдзецца, – 

Мовіў князю вой. – 

Тыднем не абыйдзецца

Праца над ракой. 

Многа тут ахвотнікаў

Землі захапіць, 

Кроў сівых гаротнікаў

ў Нѐманетапіць… 

Князь паўстаў над воямі

З факелам агня: 

– Каб не быў між войнамі

Край, як гар ад дня, 

Пабудуем горад мы, 

Каб абараняў, 

Каб была ад ворагаў

Тут агарадня. 

Злую вестку вершніку

Несці – мала дня. 

Спыніць зграю першаю

Крэпасць Гарадня. 

Слова над цяпельцамі

Чулі курганы… 

Сталі гарад зенцамі

Князевы сыны… 

Будзенна, пахлодна

Утвараўся Гродна.

СОН

Времена не теряю: 

На телеге везу 

В жизнь от края до края 

В клетке птицу-слезу. 

Что из звёздных владений 

Слала искры огней. 

Я среди сновидений 

Познакомился с ней. 

Не понять ей, пернатой, 

Что за прутьями даль, 

И взлететь трудновато: 

Бьются крылья о сталь. 

Воля рядышком где-то, 

Душ родных мумиё… 

Птица синего цвета, 

Удержать бы её… 

Разрывает на части 

Клетку молнии взрыв! 

Нет ни птицы, ни счастья… 

Просыпаюсь я, взвыв.

ПРИГОВОР

Непризнанность – это не кара, 

От света укрытая лесть. 

Зачем миру много Икаров, 

Один заслужил эту честь. 

Непризнанность – не испытанье 

И даже не зависти месть, 

Она – от мечты расстоянье 

До яви, которая есть. 

Непризнанность – тайная лира, 

Не к славе тянулись, а к ней, 

Те, двое, что подпись Шекспира 

Придумали вместо своей… 

Украден талант пониманья, 

Но где тот мистический вор? 

Непризнанность – тень ожиданья, 

Похожая на приговор.