Пётр Сямiнскi

Пётр Яраслававіч Сямінскі нарадзіўся 29 мая 1963 года ў вёсцы Каўбасіно Гродзенскага раёна. У 1985 годзе скончыў фізічны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. Працуе настаўнікам у сярэдняй школе № 34 г. Гродна. Друкавацца пачаў з 1983 года. Паэт, празаік, драматург. Аўтар каля дзвюх дзесяткаў кніг. Творы друкуюцца ў калектыўных зборніках і перыядычных выданнях рэгіянальнага і рэспубліканскага ўзроўня. Працуе ў разнастайных родах літаратуры – ад драмы да сатырычнай пародыі. Акрамя традыцыйных форм, пісьменніка цікавяць эксперыменты ў галіне мастацкага слова (экспромт, перфоманс, графічная паэзія).

З’яўляецца лаўрэатам Рэспубліканскага літаратурнага конкурсу “Залаты Купідон” за кнігу “Сузор’е фарфоравых шчанюкоў” у намінацыі “лепшы твор прыгодніцкай літаратуры і фантастыкі” (2014). У польска-беларускай анталогіі “Mosty”, што выдадзена ў 2017 годзе ў Варшаве, паэзія Пятра Сямінскага перакладзена на польскую мову. Піша на беларускай і рускай мовах. 


ПЕСНЯ БЕЛАГА БУСЛА

Не патрэбна нам замежных 
Таямніц былых часоў, 
Мы спазналі ў Белавежы 
Сэнс жывёльных галасоў. 
Мы пачулі з леснічоўкі
Як пад рогат жабянят 
Зубр чытае хуткамоўкі 
Для руплівых зубранят. 
Як над пушчай Белы Бусел 
Працінае сінь нябёс. 
Ён спявае Беларусі: 
– Ты Радзіма мне і лёс! 

ПАЧАТАК 

Стомленны дружыннікі, 
Князь загнаўканя. 
Сонца за ялінкамі – 
Нібы гар ад дня. 
Дзень згарэў. Да раніцы
Мѐрзнеў сярадня, 
Дымка страўя ўляецца
Ёй, як гар ад дня. – 
Стругіла дзіць прыйдзецца, – 
Мовіў князю вой. – 
Тыднем не абыйдзецца
Праца над ракой. 
Многа тут ахвотнікаў
Землі захапіць, 
Кроў сівых гаротнікаў
ў Нѐманетапіць… 
Князь паўстаў над воямі
З факелам агня: 
– Каб не быў між войнамі
Край, як гар ад дня, 
Пабудуем горад мы, 
Каб абараняў, 
Каб была ад ворагаў
Тут агарадня. 
Злую вестку вершніку
Несці – мала дня. 
Спыніць зграю першаю
Крэпасць Гарадня. 
Слова над цяпельцамі
Чулі курганы… 
Сталі гарад зенцамі
Князевы сыны… 
Будзенна, пахлодна
Утвараўся Гродна.

СОН

Времена не теряю: 
На телеге везу 
В жизнь от края до края 
В клетке птицу-слезу. 

Что из звёздных владений 
Слала искры огней. 
Я среди сновидений 
Познакомился с ней. 

Не понять ей, пернатой, 
Что за прутьями даль, 
И взлететь трудновато: 
Бьются крылья о сталь. 

Воля рядышком где-то, 
Душ родных мумиё… 
Птица синего цвета, 
Удержать бы её… 

Разрывает на части 
Клетку молнии взрыв! 
Нет ни птицы, ни счастья… 
Просыпаюсь я, взвыв.


ПРИГОВОР

Непризнанность – это не кара, 
От света укрытая лесть. 
Зачем миру много Икаров, 
Один заслужил эту честь. 

Непризнанность – не испытанье 
И даже не зависти месть, 
Она – от мечты расстоянье 
До яви, которая есть. 

Непризнанность – тайная лира, 
Не к славе тянулись, а к ней, 
Те, двое, что подпись Шекспира 
Придумали вместо своей… 

Украден талант пониманья, 
Но где тот мистический вор? 
Непризнанность – тень ожиданья, 
Похожая на приговор.