Віктар Курловіч

Віктар Георгіевіч Курловіч нарадзіўся 18 лютага 1955 года ў вёсцы Драгічаны Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Па прафесіі педагог. Працаваў на розных пасадах у Драгічанскай васьмігадовай, Краснасельскай сярэдняй, Вярэйкаўскай санаторнай школе-інтэрнаце і Вярэйкаўскай сярэдняй школах Ваўкавыскага раёна. Творы Віктара Георгіевіча Курловіча друкаваліся ў перыядычных выданнях: у альманаху “Голос надежды” (2008), у калектыўным зборніку “Люблю цябе, мая старонка” (2015); больш за 100 (!) вершаў былі апублікаваны ў ваўкавыскай раённай газеце “Наш час”. 

У 2012 годзе ўбачыў свет зборнік лірыкі Віктара Курловіча “Пах медуніцы”. У 2017-м выходзіць другая кніга паэта “На скрыжаванні восені і лета”. Творца з’яўляецца актывістам Ваўкавыскага раённага літаратурнага аб’яднання “Муза”. Акрамя гэтага, Віктар Георгіевіч сябруе і плёна супрацоўнічае з Гродзенскім гарадскім літаратурным аб’яднаннем “Надежда”; стаў фіналістам першага (2008) і лаўрэатам другога (2012) Абласнога конкурса паэзіі педагагічных работнікаў “Поэзия – души движенье”, быў неаднаразовым удзельнікам фестывалю паэзіі “Масалянскія салаўі” (Бераставіцкі раён). З 2018 года Віктар Георгіевіч Курловіч – член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Жыве ў аграгарадку Вярэйкі Ваўкавыскага раёна. Піша на беларускай мове.

ШАНУЙЦЕ РОДНУЮ ЗЯМЛЮ

Парой вясновай назіраць люблю, 

Як з выраю да нас кіруюць гусі... 

Шануйце, людзі, родную зямлю, 

Што з даўніны завецца Белай Руссю. 

Як не любіць цудоўны гэты край – 

Узгоркі, рэчкі, пушчы векавыя 

І ў хмызняках птушыны звонкі грай, 

І ўсходы на палетках маладыя? 

Як не любіць прастор яе палёў 

І прахалоду свежую крыніцы, 

Чароўны свет бярозавых гаёў,

І шум грымотнай летняй навальніцы?

Шануйце, людзі, родную зямлю, 

Што ў спадчыну пакінута дзядамі. 

І як зярняткі кволыя ў раллю, 

І вы ў яе ўрастайце каранямі. 

Якіх прайсці не прыйдзецца дарог, 

Каб засталіся вы душой багаты, 

Не забывайце родны свой парог

І цеплыню сваёй бацькоўскай хаты. 

Цябе любоўю шчыраю люблю, 

І пачуццё з гадамі не згасае... 

Шануйце, людзі, родную зямлю 

І помніце – яна адна такая. 

2009

АПУСЦЕЛА ВЁСКА

Пастарэла вёска, век свой дажывае, 

Дзе-нідзе іскрынкі цепляцца жыцця. 

І сюды дарогі ціха прыкрывае 

Шчыльным пакрывалам шэрань забыцця. 

Хоць бывала цяжка, тут жылі шчасліва… 

Толькі з кожным годам больш і больш двароў 

Тых, што выглядаюць вельмі сіратліва – 

Сумна ім, напэўна, без гаспадароў. 

Усё менш тут чутны звонкі смех дзіцячы, 

Толькі выключэннем лета можа быць – 

Да сваіх бабуляў едуць, як на дачы, 

Гарадскія ўнукі крыху адпачыць. 

Дык давайце з вамі ўсё ж паразважаем 

У сваіх кватэрах у начной цішы – 

Можа разам з вёскай мы, сябры, губляем 

Важную часцінку нашае душы? 

2010