“Між небам і зямлёй вальсуе люты”. Зімовыя вершы Людмілы Кебіч

“Між небам і зямлёй вальсуе люты”. Зімовыя вершы Людмілы Кебіч

Гарадзенская паэзія аб  гарадзенскай зіме.

Людміла Кебіч

АПОШНІ СНЕГ

Апошні снег…
Апошні снежны дзень…
Ён сэрца мне працяў
Пякучым болем,
бо не паўторыцца,
не вернецца ніколі,
і ўсё, што ў ім было,
пакрые часу цень.

Апошні снег…
Іскрысты і густы
пакрыў зямлю
цнатліва-чыстай беллю,
ператварыўшы будзень
у нядзелю,
пазбавіўшы душу
пякельнай нематы.

Апошні снег…
Апошні белы баль…
Між небам і зямлёй
вальсуе люты,
ды рытміка ўжо
дзе-нідзе раскута,
і ўжо гучыць капеж
па-весняму амаль.

Забавы на горке и прогулка по заснеженной аллее. Морозный день в Гродно

КРЫК СНЯЖЫНАК

Нібы з казачнага рога,
ноч усю валіўся снег.
Ранкам чорная дарога
расшчапіла, як арэх,
на дзве роўныя паловы
новы дзень і горад наш.
Міг адзін – пейзаж зімовы
стаў падобны на міраж.
І бялюткім чыстым пледам
праімчалася аўто,
загулі сняжынкі следам:
– Па нас коламі?.. За што?!.
Мы святла хацелі людзям,
спадзяваліся на цуд,
але, пэўна, чорны студзень
даспадобы ім і бруд…
Целы, душы, думкі, сэрцы –
усюдыісна чорны грэх,
маладушным малаверцам
золь у воку – белы снег.
На цнатлівай чыстай белі
злы намер зырчэй відаць,
абяліць мы змрок хацелі,
вас ад цемры ўратаваць!
Каб паверылі, аднойчы
ранкам глянуўшы ў акно, –
свет, што вам здаецца змрочным –
беласнежнае радно.   

ВЫКЛІК ЗІМЕ

Расцвіла гартэнзія
колерам ружовым  –
яркая прэтэнзія
на акне зімовым.

Як хапіла смеласці
нечаканым ружам?
Гэта ж выклік шэрасці,
халадам і сцюжам.

Гэта ж як суспензія,
як бальзам на сэрца,
моўная інверсія,
Моцартава скерца.

Кідкі, яркі, вензелевы
мой вазон ружовы.
Расцвіла гартэнзія –
напамін вясновы.     

IMG_2542.JPG

ЛІСТ  НА  СНЕЗЕ

Ах, які бліскучы глянец
навяла за ноч зіма!
«Дарагая, дай мне шанец!»
Пад маім акном – раман?

На чысцюткім белым снезе
напісаў не ты, не мне…
Але ў студзеньскай імпрэзе
хай іх шчасце не міне.

Ва ўяўленні мора версій,
так і цягне да акна.
На якім жыве паверсе
тая любая адна?

Пэўна, хлопец вінаваты,
калі ў холад на дварэ
не пускае дзеўка ў хату
і мабільнік не бярэ.

Не схацела нават выйсці,
не памог ні крык, ні свіст,
ды знайшоў хлапчына выйсце
напісаць каханай ліст.

І хоць сэрца б'е трывогу,
Быць ім разам. Нездарма
белым аркушам дарогу
сёння выслала зіма.

IMG_3450.JPG

ЛЮТЫ

Не здае зіма сваіх пазіцый:
да глыбінь праймае, дастае,
не мяняе белых амуніцый,
над зямлёй мяцеліцай пяе.

Дзень халодны ў лютым на зыходзе,
працінае ветрам навылёт,
бы зрывае злосць на ўсёй прыродзе,
бы ператварае сэрцы ў лёд.

І пытае: “Добра ці абуты?”
Трэцца шэрай сцюжаю ля ног
і шчыруе снежна, дзёрзка, люта,
як людзьмі раз’юшаны Сварог.

Ды хоць трушчаць моцныя павевы
ледзяную коўзкую эмаль –
спеліць сэрца веснія спадзевы
на ружовы квеценевы баль.    

ВАНДРОЎКА ПА ГОРАДЗЕ

Па снягамі ўбеленай Гародні
Вандраваць прыемна без турбот –
Бачыш, як квітнее горад родны,
як ён разрастаецца штогод.

На шырокіх вуліцах, бульварах
Шмат і пешаходаў, і машын,
І такая ўпэўненасць на тварах
Ад святла спакою на душы.

Дрэвы, нібы ўсходнія царэўны,
Ледзякамі казачных карон
Дзінькаюць, а мне такім напеўным
Падаецца гэты перазвон.

Што ні крок – гісторыя святая:
Постаці, будынкі і сады…
Старадаўнасць с Прышласцю сплятае
Наша Рэчаіснасць праз гады.

Горад, ты – мой лёс, мая паходня,
Любы, дарагі бацькоўскі кут!
Нездарма Хрыстос абраў Гародню –
Прызямліўся менавіта тут.

IMG_3597.JPG

ЗІМОВАЯ РАПСОДЫЯ

Зімовая рапсодыя
на снежаньскім улонні,
зіма ўзышла на подыюм
у срэбранай кароне.

Зімовая мелодыя,
знаёмыя матывы,
магутнымі акордамі –
мяцеліцы парывы.

З бліскучымі палётамі
да зор недасягальных,
спакуслівымі нотамі
аб вечным і сакральным.

У музыцы заснежанай
лунае чоўнам сэрца
рэальнасці  за межамі,
яшчэ такт –  разарвецца.

Чароўнаю лагодаю
сярод зямных агоній –
зімовая рапсодыя
на снежаньскім улонні.    

Оперативные и актуальные новости Гродно и области в нашем Telegram-канале. Подписывайтесь по ссылке!
Редакция газеты «Гродненская правда»