Ала Клемянок

Ала Клемянок

Клемянок Ала Леанідаўна – журналіст, паэтэса, член Саюза пісьменнікаў Беларусі з 2003 года. Лаўрэат літаратурнай прэміі імя Цёткі (Алаізы Пашкевіч). Нарадзілася ў г. Маладзечна Мінскай вобласці. Закончыла факультэт журналістыкі БДУ. Працавала на радыёзаводзе “Спадарожнік”, у дзіцячай бібліятэцы, карэспандэнтам шматтыражнай газеты «Приборостроитель» МЗСПВ, рэдактарам газеты Маладзечанскага гарсавета “Наш дзень”. З 1995 года жыве ў г. Смаргонь Гродзенскай вобласці, працуе загадчыкам аддзела культуры, маралі і права раённай газеты “Светлы шлях”. 

Друкавацца пачала з 1977 года ў мясцовай маладзечанскай газеце і ў рэспубліканскай прэсе. Вершы змяшчаліся ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, “Куфэрак Віленшчыны”,  штотыднёвіку “Літаратура і мастацтва”, альманахах і калектыўных сборніках паэзіі. Выдала чатыры кніжкі вершаў: “Яны не ведалі мяне”  (Маладзечна, 1999), “Бывай, Альба Рутэнія” (Гродна, 2007), “Рэфлексіі” (Гродна, 2010), “Не пускайце ў сэрца адзіноту” (Мінск, 2013). Вядзе ўласны Інтэрнэт-блог. Піша на беларускай мове. 

***

Усе пайшлі. Усе за небакраем. 
За той мяжой, адкуль няма вяртання. 
Усе, хто сведкай быў майго адчаю,
Хто ў змрок ператварыў маѐ світанне. 

Усе пайшлі. Мне не лягчэй ніколькі. 
Зласлівасці няма, як і спатолі. 
І месяц апельсінаваю долькай
Не зваліцца ў далоні мне ніколі. 

Каханне будз ечыстым, ранак – светлым,
І нехта, абдымаючы за плечы, 
Мне скажа: – У разгары тваё лета, 
А ты - прахалады, а ты – правечнасць.

***

Не спрабуйце мяне супакоіць хлуснёй,
вы мяне прыніжаеце гэтым і толькі.
У згрызотах штодзённых ратуецца той,
хто рэальна ўспрымае іх кожную больку.
Анаболікі мне не парыце ў душу,
каб не стала яна неўспрымальнай да болю,
Не смаліце мне ў мозг дурнап’ян, анашу,
бо няма ў забыцці ні святла, ні спатолі.
Не лічу мазахізмам жаданне сваё,
Не лічу за юродства ні шчырасць, ні веру.
Не спрабуйце мяне супакоіць хлуснёй,
каб аднойчы для вас не закрыла я дзверы…

***

Місія мая на гэтым свеце – 
звязам быць у ланцужку жыцця,
і служу я не высокай мэце,
я – вышыняў сціплае дзіця.
Я – зямное пераўвасабленне
мар, памылак і надзей Тварца,
ёсць інтрыга ў маім з’яўленні,
у маіх пакутах без канца,
у настойлівым супрацьстаянні
сквапнасці і хцівасці зямной.
Божа, дай мне сіл на пакаянне,
абдымі любовію Сваёй.

***
Ад штучнага святла
губляюць пільнасць зрэнкі.
Глядзі лепш на агонь,
на зоркі ці ваду!
У зеляніне дрэў
знайдзі мільён адценняў,
у квецені лугоў – 
вясёлак чараду.
Бясколерны ручай
ці сіняя рачулка
у промнях залатых
іначай заблішчаць,
і пырскаў брыліянт,
як феерверк над вулкай,
пачне Сусвет будзіць
і зрок твой ачышчаць.
Глядзі ў вочы мне,
яны табе не схлусяць,
зялёны колер іх
зусім не да бяды.
Там мора малахіт,
там ізумруд азёраў,
там сакавітасць траў
і сціпласць лебяды.