Алена Руцкая

Алена Руцкая

Алена Вітальеўна Руцкая нарадзілася 11 студзеня 1950 года ў вёсцы Дзякаўцы Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Паэтэса, член СПБ. Выдатнік народнай асветы Беларусі, заслужаная настаўніца Беларусі (1987).  Доўгі час працавала дацэнтам кафедры беларускай літаратуры (цяпер – кафедры беларускай філалогіі) ГрДУ імя Янкі Купалы. Аўтар каля 90 навуковых і навукова-метадычных прац. З’яўляецца актыўным удзельнікам часовых навуковых калектываў Нацыянальнага інстытута адукацыі РБ, у межах іх праграм падрыхтавала электронныя дапаможнікі для 5-га і 10-га класаў (2015).

 Аўтар зборнікаў “Сцяжыны” (1983),  “Роздум” (1988), навукова-метадычных дапаможнікаў “Тыдзень беларускай мовы і літаратуры ў школе” (1999), “Пазакласная праца па беларускай літаратуры” (2000), “Методыка выкладання беларускай літаратуры: Дапаможнік для студэнтаў” (2004, у сааўтарстве), “Беларуская літаратура ў школьным выкладанні” (2006, у сааўтарстве).   “Падвіжніца педагагічнай справы. Літаратурнае краязнаўства” (2013, у сааўтарстве). Пiша на беларускай мове. Жыве ў Гродне.

НАСТАЎНІКУ

На роспач не маеш права,
Хаваеш слабасць і стому.
Твая нялёгкая справа
Жыццё адкрываць другому.
Любові навучыць адданай
Да роднай пявучай мовы,
Што з песні жытоў саткана,
Са звону гусляў вясновых.
Любові да роднага краю,
Да песень і казак матулі,
Сівых курганоўля гаю,
Дзе мудрыя продкі паснулі.
У працы не маеш права:
На роспач,
на слабасць,
На стому.
Твая пачэсная справа –
Жыццё адкрываць другому.

ВЕРАСНЁВАЯ НОЧ

Вераснёвая ноч, бель туману густога,
Зарападавы звон у трывожнай цішы,
Усё без лішніх прыўкрас, невыдумна і строга,
Як у добрай і шчырай чалавечай душы.
Ападаюць лісты, нешта шэпчуць трывожна —
Цяжка, знаю, рашыцца на гэтыпалёт.
Вецер сцёр з неба хмары крылом асцярожна,
Як саспела еслі выбялявы налёт.
I здаецца бясконцым любое імгненне,
Нібы шлях той далёкі ад зоркі святла,
Што праз холад і змрок працягнула праменне,
Каб сагрэцца ля шчасця, ля з ямнога цяпла.

***

Лістапад закружыў галаву,
Сыпле золата восень пад ногі.
Журавы па аблоках плывуць,
Нібы мары мае і трывогі.
Па сумётах кляновых лістоў
He магу я ніяк наблукацца.
Парк, як царства чаруючых сноў,
Як таемнасць старога палаца.
To прайду, то вярнуся ізноў,
А вакол цішыня такая,
Што здаецца, праз далеч гадоў
Нехта побач са мной блукае.
Я за мудрасць восень люблю,
Вецер роздум угойдаевецце,
Пакідаю бяздумнасць сваю
Удалёкім свавольным леце.