Ганна Скаржынская-Савіцкая

Ганна Скаржынская-Савіцкая

Ганна Іосіфаўна Скаржынская-Савіцкая – дзіцячы пісьменнік, член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Нарадзілася 3 жніўня 1966 года у вёсцы Куцы Лес Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці ў мнагадзетнай сям’і. У 1981 годзе закончыла Таневічскую васьмігадовую школу.  У 1985 годзе – Гродзенскі хіміка-тэхналагічны тэхнікум. З 2008 года творы пісьменніцы друкуюцца ў часопісах “Вясёлка”, “Бярозка”, “Рукзачок”, “Пралеска”, “Целитель”, “Детские сказки”, у шматлікіх газетах.  Надрукаваны ў калектыўных борніках: “Пакліч у госці сонца”, “Вясёлка”, “На прасторах любай Беларусі”, “Пяшчота верасу”, у альманаху “На нёманскай хвалі”. 

Творы пісьменніцы ўключаны ў падручнік для пазакласнага чытання “Чарадзейнае слова” (3 кл.), у падручнік для пазакласнага чытання (4 клас),  таксама ў “Літаратурнае чытанне” для 4-га класа. Казкі і апавяданні гучаць у перадачы “Вячэрняя казка” на беларускім рэспубліканскім радыё. Выдала кнігі для дзяцей: “Вечарынка”(2008), “Расінка і Сонечны зайчык”(2010), “Приключения хомячка Тошки”(2010), “Казкі-чамучкі”(2013), “Прыгоды хамячка Тошкі”(2013), “Надзейка-чарадзейка”(2014, дапоўненае перавыданне ў 2016), “Вавёрчын баравік”(2014), “Кветка малой радзімы”(2014), “Мішка-прывід”(2016), “Как ребята Деда Мороза спасали”(2017), “Сказка о волшебном путешествии в мир воды”(2018).Ганна Скаржынская-Савіцкая – лаўрэат прэміі імя А. Дубко Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта “За творчыя дасягненні ў галіне культуры і мастацтва” ў намінацыі “Пісьменнік года-2014”, лаўрэат Нацыянальнай літаратурнай прэміі Рэспублікі Беларусь у намінацыі “Лепшы твор для дзяцей і юнацтва 2014 г.” за зборнік казак “Надзейка-чарадзейка”. Жыве і працуе ў Гродне. Піша на беларускай і рускай мовах. 

МАЙ РАСКВІТНЕЎ

Бела-ружовыя кветкі ўсюды…
Што гэта? Што гэта? Майскія цуды?!
Шчэбет у садзе птушыны і спеў – 
Яркімі фарбамі май расквітнеў.
Жоўтымі вочкамі лотаць міргае,
з дзьмухаўцам* ветрык вясёлы гуляе,
сонейка ветліва ўсім падміргнула – 
цёплымі промнямі ў рэчку нырнула.
У садзе, на лузе зялёным, у лесе –
май расквітнеў звонкай раніцай весняй.

ДА БАБУЛІ

Прытулілася да лесу 
бабуліна хата.
Вёска ў адну вуліцу, 
ды ўнукаў багата.

Паўлік, Янка, Мартачка…
Дзецям не да гуляў:
Паехалі, татачка, 
на печ да бабулі!

Там, на печы, бабка  
садавіну* сушыць.
І паўнюткія мяшкі
яблыкаў і грушаў.

Вітамінчыкаў жывых 
наямося ўволю,
каб здаровенькімі быць –
не хварэць ніколі.

Нам бабуля напячэ
дранікаў бульбяных
і з варэннем піражкоў – 
смачных і духмяных…

Усміхаецца бабуля,
сонцам ззяе хата.
Завіталі ў госці ўнукі –
і ў бабулі свята.

Я СПЫТАЛА РУЧАЁК

Я спытала Ручаёк:
Ты адкуль бяжыш?
Здалёк, 
з таго лесу, з па-за гаю,
 дзе дзяцінства ярка ззяе.

Песняй звонкай жаўруковай  
поўняцца лугі, палеткі.
Каля рэчкі васільковай
весяляцца дзеткі.

А ў вянкі сплятаюцца
жыта з васількамі.
Там шуміць і хваліцца 
лес баравікамі.

Божая кароўка 
ў расе купаецца, 
павучок зялёны 
з матыльком вітаецца.

У хусцінцы белай 
мама каля хаты, 
а на лузе косіць 
раніцаю тата.

Мне б хоць на хвілінку
ў родны дом вярнуцца,
і ў дзяцінстве светлым
зноўку апынуцца…

Усміхнуўся Ручаёк
ветліва, прывабна
і да берага майго 
падагнаў караблік.