Уладзімір Руль

Уладзімір Руль

Руль Уладзімір Валяр’янавіч нарадзіўся  3 верасня 1953 года ў вёсцы Матылі Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Паэт, празаік, краязнавец. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі.   Вершы і артыкулы Уладзіміра Руля з 2000 года друкуюцца ў мясцовых і рэспубліканскіх выданнях.  Лаўрэат конкурсу “Серебряные строки”, праведзенага газетай “Белорусская нива” (2004). Выдаў зборнік вершаў  “На зорных шалях вечнасці”, за які атрымаў дыплом першай ступені на рэспубліканскім конкурсе, прысвечаным 125-годдзю з дня нараджэння Я. Коласа.У 2009 годзе выдаў кнігу краязнаўчага накірунку “Пра Нарбутаў моўлю я слова…”. Жыве ў вёсцы Нача  Воранаўскага раёна Гродзенскай воласці.

ТРЫ ЛІСТЫ ДА МАТУЛІ
Ліст першы

Матуля, 
Надзеўшы цярновы вянок, 
На пошукі праўды я крочу…; 
Рой слоў, што ляцяць мне ў вочы 
Натую ў стромкі слупок. 

Віхура няўпыннасці мной 
Кіруе без стомы і жалю. 
Рашучасць маю зацуглялі 
Жаданні з надзеяй святой. 

Бянтэжаць штодня крумкачы, 
У твар насміхаюцца блазны, 
Відаць з паняверкай заразнай 
Спрабуюць гуртом заручыць. 

Начамі ад вохкання соў, 
Пад рогат прароцтваў сычовых, 
Павер, мама, цяжка адмовіць 
Душы, што імкнецца дамоў.

Тады дух – душы маёй брат – 
Тлумачыць ёй доказна тое, 
Што надта ж жаданне благое – 
Жыць век па маралі ягнят. 

Дух ёй унушае: “Сястра, 
Не будзь жа такой палахлівай. 
Зацятасці, сіле маўклівай 
Вучыся ў мяне, змагара! 

Павер мне і моцы ў той раз 
Сабе дадасі назаўсёды; 
Надзейнымі сіламі згоды 
Знітуе паход гэты нас!” 

Рашучы такі маналог 
Гучыць у дарозе нярэдка, 
Яго чуюць вечныя сведкі: 
Зямля і нябесны разлог. 

Зіма 2000 г. Сын.

Ліст другі

Матуля, 
Твае тэлеграму і ліст 
З крыклівай сарочынай поштай 
Прынѐс дзяцел-тэлеграфіст, 
Ды толькі, матуля, навошта 

Ты пішаш у іх, што дарма 
Надзеў я адзнаку Хрыстову – 
Сакральнай жа моцы няма 
Ў зямных маіх стомленых словах! 

Мяркуеш, што быццам сугней 
Іду паміж злосцю і дзівам. 
Пытаешся, дзе быў раней? 
На што траціў сілы вірліва?

Не верыш у тое, што я 
Адолею выпрабаванні – 
Маўляў, лёс як злыдзень-суддзя 
Мяне перадасць на закланне

Няўдачам, нягодам, журбе – 
Праявам тужлівым і змрочным… 
Паслухаць, матуля, цябе, 
То ўжо й мой фінал відавочны: 

Вось я – недарэчны слабак – 
Брыду з паўдарогі дадому 
З адзіным жаданнем: няўзнак 
Не трапіць на вочы нікому! 

А мой нечуваны намер, 
Насамрэч фантом ілюзорны – 
Напэўна, паслужыць цяпер 
Навукай для ўсіх непакорных. 

Вясна 2002 г. Сын.

Ліст трэці

Матуля, заўважыць дазволь: 
Прыносяць мне прыкрасць і боль 
Такія твае меркаванні 
Аб сэнсе майго існавання. 

Уладнасцю Божай рукі 
Скрыжальна фіксуюць вякі, 
Што я не туляга – вандроўнік – 
Да твару мне востры цярноўнік. 

Пражыўшы нямала гадоў, 
Я страціў павагу да слоў, 
Якія гучаць апраўданнем 
Пазіцыі той, што дазвання 

Нібыта пякучка-хвароба, 
Звяла ўшчэнт найлепшыя пробы 
У норавах мноства людзей, 
Па-мойму, таму ўсё радзей 

Гучаць справядлівыя словы, 
Якіх мне падчас дастаткова, 
(У якасці шчырай падтрымкі), 
Каб крочыць далей без затрымкі. 

Я страхі твае разумею, – 
Ды ведай, што поспех мой спее: 
Няўпэўненасць, стома і здрада, 
Адстаўшы ледзь клыпаюць ззаду. 

Павер мне: я ў поўным парадку 
І трохі папляскай у ладкі, 
Бо ўжо відавочны прыкметы 
Таго, што за макаўкай лета 

Я ў ясным разлозе заўважу 
Абрысы жаданай прапажы. 

Лета 2004 г. Сын. 

P.S. 

Даруй мне настойлівасць, мама, 
Даруй доўгі шлях гэтаксама. 
Не будзь ва ўжо звыклым адчаі, 
Бо пошук свой я завяршаю.